De eerste twee jaar nadat Dave in aanraking kwam met drugs, blowde hij sporadisch. ‘Ik had corveedienst in de brugklas, met een ouderejaars. Hij stelde voor om te gaan blowen. Ik deed alsof ik ervaring had. Maar toen ik thuiskwam, kon ik de trap niet meer op. Ik was twaalf jaar. Dat werd dagelijks; ik rookte op de fiets naar school en erna gingen we vaak naar het park. Of naar een coffeeshop, dan bestelden we één colaatje en zaten we daar de hele middag.’ 

Dave en zijn vrienden gaan steeds vaker naar de stad en feestjes. Daar komen ze ‘verkeerde gasten’ tegen. ‘We hebben veel geëxperimenteerd met xtc en speed. Je voelt je euforisch als je pillen gebruikt. Je wilt met alles en iedereen knuffelen. Je bent dan volledig onhandelbaar.
De eerste keer dat ik zelf speed ging halen, was ik super zenuwachtig. Ik kreeg van een dealer een zak natte zooi waarvan ik niet wist wat ik ermee moest. Ik legde het thuis op de verwarming waardoor het hele huis vervolgens enorm stonk! Mijn moeder wist dat ik blowde maar ze had geen idee dat ik aan de pillen zat. Manipuleren en liegen: ik was er meester in. Ik deed het altijd en overal. Ik moet nu nog mijn best doen om niet te liegen.
Raketjes, blauwe Mitsubishies, gele smileys, Jodensterren; mijn vrienden gingen ook pillen dealen. Toen ik er 25 wilde doorverkopen, verkocht ik er maar 3. De andere 22 heb ik zelf tijdens carnaval genomen. Het was te veel. Zoveel, dat ik ervan moest kotsen. Ik slikte er daarom drie, ik wist dat ik de andere twee niet binnen kon houden. Ik heb daarna twee weken lang in bed gelegen, het plafond bleef maar bewegen. Ik stond op het punt om door te draaien, terwijl mijn beste vriend op me in bleef praten. Dat was eng. Ik wist niet zeker of ik daar überhaupt nog uit zou komen.’

Blowen doen ze nog elke dag, maar iedereen in de vriendengroep kiest zijn eigen zijwegen naar andere drugs. Dave kiest voor coke. ‘Het voelde als een warme deken, mijn eerste lijntje coke. Dat gevoel heb ik daarna nooit meer gehad. Ik was enorm zelfverzekerd. Ik kon nog functioneren, met xtc kon dat niet. En het had meteen effect.
Toen ik achttien jaar was, stuurde m’n moeder me naar een psycholoog. Ik kwam terecht bij Novadic, waar ze me hielpen om te stoppen met blowen. Tijdens de behandeling ben ik van een wietverslaving in een zware cokeverslaving gerold. Ik ben nog nooit zo verslaafd geweest als toen. Tijdens sessies zat ik met een volle portemonnee met coke over mijn blowverslaving te praten. Achteraf kon ik wel janken. Ik hield alleen maar negatieve gevoelens over aan waar ik mee bezig was.’

Als Dave tijdens het stappen voelt dat hij dronken wordt, neemt hij een lijntje coke. Dan kan hij er weer een paar uur tegenaan. ‘Als ik alleen coke gebruikte, brak het zweet me uit en werd ik lichtelijk paranoïde. Als ik dan een paar biertjes dronk, kon ik weer ontspannen. Ik kon geen coke gebruiken zonder alcohol te drinken. En andersom.
Ik ging zelf op zoek naar het goede spul. Ik had uiteindelijk twaalf telefoonnummers van dealers in mijn telefoon staan. M’n dealer stond me op wachten na het werk of ik paste op zijn kinderen zodat hij wat kon regelen. Vrienden verhuisden of gingen studeren, de harde kern bleef over. We gingen in die tijd veel om met de Kleine en de Lange, grote jongens die nergens naartoe gingen zonder wapen. Er is eigenlijk nooit een moment geweest waarop ik niet aan drugs kon komen.’

Op een gegeven moment is zijn lichaam uitgemergeld en kan Dave niet meer overeind blijven staan. ‘Ik stopte met waterpolo en werd uit mijn band gezet. Ik durfde niet meer in de spiegel te kijken. De kerel die ik was geworden vond ik helemaal niet relaxed. Ik had hartkloppingen. Hield mijn hartslag constant in de gaten, bang om een hartaanval te krijgen. Uiteindelijk belandde ik in het ziekenhuis, helemaal paranoïde. Ik dacht echt dat ik dood zou gaan.
Ik koos niet voor opname, want ik wilde mijn studie afmaken. Ik wilde wel afkicken, maar wist niet hoe. De focus lag in eerste instantie op het afkicken van coke; ik wilde een sociale drinker worden. Dat ging steeds twee weken goed en dan kreeg ik weer een terugval.
Het beste was om het contact met mijn vrienden helemaal te verbreken. Maar dat ging niet, ik had verder niet zoveel meer over. Als ik bij hen was en drie biertjes dronk, ging ik overstag. De combinatie was voor mij zo vanzelfsprekend dat ik alcohol en coke niet los van elkaar kon zien. Dan kon ik weer helemaal opnieuw beginnen, al ging elke afkick-poging iets gemakkelijker. Ik werd me er bewust van wat alcohol met me deed, daarvan afkicken werd de hoogste prioriteit.
Ik lag soms nachtenlang wakker met donkere gedachten, zwetend in mijn bed. Uiteindelijk heb ik me helemaal ontkoppeld van mijn vriendengroep. Dat was moeilijk, we kenden elkaar al meer dan tien jaar. Ze kwamen huilend langs op mijn werk. Maar ik moest hard zijn. Ik ging niet meer op stap, dat was een risico. Ook om hen tegen te komen. Ik maakte mijn mbo-studie af en ging aan Avans studeren. Ik kreeg medicijnen waardoor ik heel ziek word als ik drink. Die slik ik nog steeds. Ik gebruik helemaal niets meer, ik rook alleen nog. Ik weet nu dat ik geen sociale gebruiker kan zijn.’

De laatste keer dat Dave een terugval heeft, praat hij zichzelf aan dat het geoorloofd is. ‘Dat was tijdens de jaarwisseling in 2012. Ik ging met mijn broer en een vriend van hem naar Berlijn. Op school ging het niet lekker en ik had tentamenstress. Eigenlijk wist ik thuis al dat ik daar een pilletje zou pakken. Terwijl zij dronken werden van de glühwein, nam ik stiekem een biertje onderweg naar de wc. Het was de avond van mijn leven. Ik had jarenlange ervaring met liegen, ze hadden dus niets door. Thuis vertelde ik iedereen dat ik weer een sociale drinker wilde worden. En mijn dealer was net vrij, dus dat kwam goed uit. Na drie weken was ik weer verslaafd al alcohol en coke.
Binnen no time voelde ik me weer superkut. Ik gebruikte op school, leverde projecten te laat in en uiteindelijk kwam ik helemaal niet meer. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest, laat staan dat ik in een project als directeur van een fictieve onderneming kon functioneren. ‘

Dave gebruikt in die periode zoveel drugs dat hij drie dagen moet afkicken voordat hij weer normaal kan praten. ‘Voor ik mezelf weer bij elkaar had geraapt om mijn coach bij Novadic te bellen, moest ik eerst afkicken. In mijn eentje, op mijn kamer. Uiteindelijk ben ik ook eerlijk geweest tegen mijn klasgenoten. Ik mocht ik mijn studie vervolgen maar ik ben er uiteindelijk mee gestopt, ik liep teveel achter.
Ik krijg soms nog sms’jes van dealers, maar die verwijder ik direct. Ik wil weer leven, ik voel me fit, ik heb weer energie. Voor mijn bands, om te gaan zwemmen en voor mijn omgeving. Door mijn verslaving heb ik dingen niet verwerkt. Eerst koos ik ervoor om niet na te denken, nu komt alles binnen. En hard ook. Ik voel me enorm schuldig over wat ik mijn omgeving heb aangedaan.
Ondertussen ben ik op alle risicoplekken geweest die tot dan toe had kunnen vermijden. Dat ik voorbij de flessen alcohol in de supermarkt kan lopen, is een opluchting.’

Gepubliceerd in Punt., het onafhankelijk magazine van Avans Hogeschool.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s